Kecimen Yayla Göçleri:
Çocukluğumuzdan anılarımızda yer eden olaylardan birisi de; Köyden Yaylaya göçtür. Dedelerimden kalan örf adet geleneklerden biridir.
Yaylaya göç olacağı mayıs ayı sonlarında konuşulmaya başlar. Köyün yaşlıları, ihtiyar heyeti, kadınlar gençler, çocuklar aralarında konuşup göç heyecanını yaşarlar. Muhtar Heyeti Yaylaya göç gününü kararlaştırırlar. Cuma Namazı kılındıktan sonra son karar alınır. Köyümüzün Tellalı herkesin duyabileceği bir yere çıkarak Göçün başlayacağın ilan eder. Herkes yaylaya götüreceği eşyalarını hazırlar.
Sabahın olmasıyla beraber önce büyük baş hayvanlar, davarlar, köyün çobanları tarafından gönderilir. Daha sonra herkes katır ve eşeklerine eşyalarını yüklerler. Bir seferde eşyalar taşınamadığından birkaç kez gidilip gelinir. Göçlerimiz toplu halde yapıldığından yollarda çoluk çocuk ev hayvanlarının sesleri birbirine karışır. Köyden çıkınca önce iki pınarda hayvanlar ve insanlar ilk suyunu içer. Daha son kemeli kuyu, Karakaya, Kuru dere geçilir. Kepengin yokuşu dik olduğundan insanlar gelin taşına kadar kan ter içinde kalırlar. Gevenli yaylasının ilk durağı olan çayır boğazı insanları feraha ve serinliğe kavuşturur. Çünkü yaylanın serinliğini duymuş ve yolu yarılamıştır. Hayvanlar otları görünce neşelenmiştir.
Yolculuk bundan sonra sevinç içinde geçmeye başlamıştır. Çünkü çayır boğazından sonra soğuk sularımızdan Ela pınarının suyu şırıl, şırıl akmaktadır. Burada hayvanlar betondan ve ağaçtan yapılmış havuz ve teknelerden, insanlar oluklardan kana, kana sularını içerler. Suyunu içen kafasını kaldırır kaldırmaz biraz yürüyünce kör kuyunun başını görür. Büyük bir gayretle yaylaya varma heyecanı içlerini ferahlatmıştır. Önden gidenler yaylaya ulaşmış ve eşyalarını indirmeye başlamışlardır. Arkada kalanlar bir an önce yaylaya ulaşmak için ela pınarından aldıkları soğuk suyun gücüyle adımlarını hızlandırmışlardır. Bir Kısmı da uzun oluk yolunu izleyip Tedercin de ki çeşmenin suyunu içip mezarın başına çıkıp yayla mezarlığında Fatiha okuyup yaylaya ulaşır. O gün akşama kadar yayla yolları giden ve gelenlerle doludur. Ertesi gün geç kalanlar hastalar ihtiyarlar da gelir. Artık herkes yaylada obalarında dumanlar tütmeye başlamıştır. Kimin yaylaya göçüp göçmediği obalarından çıkan dumandan belli olur.
Köyün keçi ve koyunları obalara otladıktan gelir. Bunların gelişi uzaktan hissedilir. Boyunlarına takılan çan sesleri uzaktan duyulur. Köpek havlamaları, koyun ve keçilerin çıkardığı sesler artık hayvanların geldiğini hissettirir. Gerekli hazırlıklar kadınlarımız tarafından yapılır. Sütleri sağılır. Daha sonra hayvanların yavruları gelir uzaktan birbirini gören hayvanlar meleşmeye başlarlar herkes kendi yavrusunu koklayarak bulur. Anasını bulamayan oğlak ve kuzuları sahipleri tarafından bulunur ve annelerine kavuşturulur. Karınları doyduktan sonra yavrular annelerinin yanında bir müddet durdurulur. Öğle sıcağı geçince yavrular annelerinden ayrılır her ikisinin de çobanları otlamak üzere hayvanları tekrar dağların kekik, ardıç, meşe ve çam kokan dağlarına götürürler. Çocuklar hemen bir ağaç keserek Cınğıldak yaparlar bir kısmı denge bozulmayacak şekilde ağaca biner, bir kısmı da itekler. Gacır gucur hoş bir ses çıkar ve çocukların neşe içinde oyunları başlar. Bir kısım gençlerde kalgıç oyunu oynar. Kızlarımız da oyunlarını neşe içinde oynarlar. İhtiyarlar köy obasının önünde oturup dertleşirler, Köyün sıcağından, sineğinden kurtulmanın zevkini yaşarlar. Öykü Lutfi Arı |
